rss
Mon 11 Jun 2007
5:04 pm
οι σχέσεις αναπλάθουν τη γλώσσα που τις αρνείται (εκδ. 0.5)
από: dimos dimitriou κατηγορία: new art after nets , praxis , gnosi , ypokeimeno , paronη σημερινή κατάσταση οπως διαμορφώνεται απο ένα ακαθόριστο πλήθος απο διαπροσωπικές οριζόντιες εκφράσεις στο δίκτυο, μπορούν πράγματι να αναπαρασταθούν ως συλλογικότητες?
Πράγματι? οι ανοιχτές και οριζόντιες σχέσεις, αυτό που αναζητούν στα δίκτυα, είναι να τους δοθούν “αφ’ υψηλού” νέες αναπαραστατικές δομές, με τις οποίες να εκτελούν τις επικονωνίες τους?
Τις οριζόντιες και μάλιστα ανώνυμες σχέσεις στα δίκτυα, δεν νομίζω να μπορούμε να τις αναπαραστήσουμε με ακόμη μία μορφή χριστιανικού τύπου: “κεντρική κυβέρνηση των ψυχών”. Στις οριζόντιες σχέσεις μας αντιπαθούμε να εξαρτιόμαστε από καπελώματα “καθοδηγητών” και επιτρόπων.
Δηλαδή, οι ανθρώπινες σχέσεις όπως εκφράζονται στα δίκτυα, δεν νομίζω οτι αναφέρονται στη σχέση “εγώ και η γλώσσα μας” ή αν προτιμά κανείς το παλαιώτερο “εγώ και οι ιδέες”, ή έστω και το “εγώ και η μπλογκόσφαιρα”.
Αυτό που εκφράζεται σήμερα στις διαπροσωπικές διαδράσεις, ναι σαφώς και χρησιμοποιεί τις αναπαραστατικές τεχνολογίες (εγώ κι η γλώσσα) αλλά δεν αναφέρεται σε αυτές. Μου φαίνεται οτι αυτό που εκφράζουμε στις διαδράσεις στοχεύει στο άνοιγμα διόδων επικοινωνίας για ανώνυμες ανεξέλεγκτες διαπροσωπικές σχέσεις.
Οι οριζόντιες σχέσεις καταστρέφουν το σχήμα “εγώ και η γλώσσα”. Ανάποδα: το “εγώ και η γλώσσα” το “εγώ και οι ιδέες”, το “εγώ και οι κατασκευές μου” καταστρέφεται μόνον όταν δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις. Οταν λέω γλώσσα εννοώ το απλούστερο: εκείνες τίς φράσεις που με χαρακτηρίζουν, αυτούς τούς τρόπους σκέψης που είναι αναπόσπαστα μέσα μου. Τις φράσεις με τις οποίες “είμαι” κάποιο νόημα ζωής. Η γλώσσα με την οποία ανήκω κάπου. Η γλώσσα χωρίς την οποία δεν είμαι. Το “εγώ” λοιπόν καταστρέφεται μόνον όταν αρχίσει να αποδέχεται ότι δεν υπάρχει “ζωή αγκαλιά με τη γλώσσα του”, αλλά ζεί ολοκληρωμένα μόνον ως αλληλεξαρτημένο με απροσδόκητες σχέσεις.
αλλαγές της 0.5 επεξεργασίας, στις επόμενες 5 παραγράφους
Που σημαίνει οτι σχεδόν σε κάθε οριζόντια διαπροσωπική μας πράξη, πρίν απ’ όλα, ανασυστήνουμε τη γλώσσα, με στόχο να διατηρούμε ανοιχτές τις διόδους της διανθρώπινης σχέσης: από και πρός όποιον. Όπως φάνηκε σε πολλές διαδικτυακές “συμφωνίες” το κρίσιμο θέμα είναι ποιά γλώσσα θα μιλάνε οι σχέσεις για να υλοποιήται η σχέση, και πάντα ζητήθηκε να απομακρύνεται η γλώσσα του “εγώ”. Στις εκφράσεις που παράγουμε για να διατηρούμε ζωντανές τις διαδραστικές σχέσεις, πριν απ όλα, κάνουμε διαρκώς κριτική στο παρελθον της γλώσσας. Αναζητούμε μιά νέα μορφή, έτσι ώστε η γλώσσα να λειτουργεί επιτυχώς για όλες τις ροές των σχέσεών μας. flux.
Στις ζωντανές σχέσεις αλλάζουμε τις δομές της γλώσσας, αναπλάθουμε διαρκώς τις γλωσσικές μορφές. Η γλώσσα του παρελθόντος (μου), οι αναπαραστάσεις που ενσαρκώνουμε, κρίνονται ζωντανά από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της επόμενης απροσδόκητης στιγμής. Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία.
Κάποτε θεωρούσαμε τις πράξεις σαν επιτυχημένες ή αποτυχημένες αν και κατό πόσο υπάκουαν στους “κανονισμούς” της γλώσσας. Συνείδηση: στις πράξεις μας μετριόμασταν με τις “κανονισμούς” της γλώσσας: “εγώ και η γλώσσα”. Εποχές της πειθαρχίας, τη γλώσσα την ρυθμίζουν οι επίτροποι της, με στόχο να διακυβερνούν τις ψυχές. Ενσαρκώναμε τις γλωσσικές μορφές που πρότεινε η “κεντρική κυβέρνηση της ψυχής”.
Σήμερα, αντίθετα, φαίνεται οτι η επιδιωκόμενη επιτυχία των σχέσεων, κρίνει τη γλώσσα, αντί να υπακούει τη γλώσσα. Αντι να εκφράζουμε με συνείδηση τις εντολές της γλώσσας, όπως αυτές “ακούγονται” ασυνείδητα μέσα μας, προσπαθούμε απο κοινού να την ξαναπλαθουμε. Η γλώσσα αρχίζει σήμερα, να παύει να είναι ο ριζωμένος άκαμπτος κανόνας μέσα μας. Δεν πολυακούμε τη γλώσσα μας, σημαίνει: δεν ακούμε τι φωνές που ακούγονται απο μέσα μας, αλλά προσπαθούμε να είμαστε ανοιχτοί στον απρόσκλητο φίλο:). Καταστρέφουμε τις αρνήσεις μέσα μας, για να συζήσουμε με τις προκλήσεις γύρω. Η κοινή γλώσσα δεν δίνεται απο τους ομόγλωσσους εαυτούς, αλλά την επαναδιαπραγματευόμαστε για να επιτύχουμε το άνοιγμα των σχέσεων.
Αυτό το άνοιγμα στις σχέσεις παριστάνεται σαν τρόμος από τους επιτρόπους της γλώσσας. Αυτό που ήταν τρόμος μπρός στους ξένους, αυτό το άνοιγμα, τώρα είναι ο οδηγός για την ανακατασκευή μιάς ιστορικής γλώσσας που μιλάει μέσα μας, με την ίδια οργάνωση εδώ και 3 - 4 αιώνες. Προσπαθούμε να μην ακούμε μέσα μας τους φόβους και τις αρνήσεις. Προσπαθούμε “απο κοινού” να ζούμε ανοιχτά τις απροσδόκητες προκλήσεις, αυτές τις προκλήσεις που η γλώσσα εξ ορισμού της, αρνείται. Δεν ακούμε μέσα μας, ακούμε έξω μας, τις “επόμενες” ροές των σχέσεων μας. Η γλώσσα αλλάζει απο και για τις απροσδιόριστες σχέσεις.
.
.
Με τις παληές αναπαράστασεις, οι ανεξέλεγκτες και απροσδόκητες παρουσίες που προ-καλούν για κάποια σχέση, μας φαίνονται σαν νάναι κάτι θολό: μια ακαθόριστη αναπαράσταση. Οι απροσκλητες σχέσεις προκαλούν αμηχανία. Τι κάνουμε τώρα? δεν έχουμε μια σαφή προσδιορισμένη εικόνα. Τι σόϊ άνθρωποι είναι ετούτοι εδώ μπροστά μου? Μιλάνε την ίδια γλώσσα?
Μα, είναι γνωστό, πως όποιος μπροστά σε μια πρόκληση αντί να πέσει μέσα της να κολυμπήσει, ψάχνει πρώτα να ξεκαθαρίσει το “λόγο” της πρόκλησης, κατ’ ουσία αυτό που κάνει είναι οτι αρνείται να τη ζήσει. Δεν λέω φοβάται να τη ζήσει, λέω πως αρνείται. Η “γλώσσα” λειτουργεί ως άρνηση μπρος σε απροσδόκητες στιγμές. Οι απρόσκλητες σχέσεις είναι προ-βαφτισμένες απ το λόγο ως μία “θολή” εικόνα. Προσδεδεμένοι στην άρνηση, χάνεται και 1. η πρόκληση και 2. το νέο νόημα που παράγεται απ την ζωντανή συν-διαλλαγή, αλλά και 3. χάνεται και η προκλητική ανακατασκευή του γραμμένου παρελθόντος, οπως αυτό θα προβάλεται στο προκλητικό παρόν. Εγκλωβισμός με ένα δύσκαμπτο παρελθόν. Αντίθετα, η ανοιχτή διόδος για επικοινωνία, αρνείται τις αρνήσεις της γλώσσας.
Η ξύλινη γλώσσα των τοτέμ, ακριβώς, είναι εκείνη η ανθρώπινη τεχνολογία με την οποία: μια προκαθορισμένη και ελεγχόμενη κοινότητα αναπαράγει τη συγκράτηση στις νεκρές της ρίζες, με στόχο την “άρνηση” μπρος σε άγνωστους ορίζοντες. Η προσκόληση στις νεκρές ρίζες παράγει τυφλή άρνηση μπρός στα απροσδόκητα που θα φέρει μια νέα απροσδιόριστη συνάντηση.
Η ξύλινη γλώσσα των “νεκρών”, των αλλοτριωμένων και των φυλακισμένων, δεν είναι αυτή που μιλιέται από τίς απροσδιόριστες διανθρώπινες δράσεις στα δίκτυα. Η απροσδιοριστία της επόμενης κίνησης είναι που μας συνδέει προκλητικά στη χαρά της ζωής. Οι απροσδόκητες στιγμές μας αποδίδουν ζωτικά νοήματα, μόνον όταν δεν οχυρωνόμαστε σε σενάρια κάποιας αναπαράστασης. Η ανεξέλεγκτη πρόκληση είναι αυτή που τρέφει τις διανθρώπινες σχέσεις, την αλληλεξάρτηση, και όχι η άκαμπτη εμμονή στη προγραμμένη γλώσσα. Η γνώση σαν νέα γλώσσα με νέα νοήματα ζωής, έρχεται κατόπιν εορτής. Η γλαύκα της Αθηνάς αρχίζει το πέταγμά της με το σούρουπο.
Οποιοι [μ.μ.ε. κ.λ.π.] ψάχνουν για αναπαραστατικούς προσδιορισμούς στις οριζόντιες διανθρώπινες σχέσεις, δείχνουν πως επιμένουν να παίζουν ακόμη τον γνωστό ρόλο των διαμορφωτών, των επιτρόπων και των επιμελητών των αναπαράστασεων του παρόντος.
Δηλαδή να ενσαρκώνουν το ρόλο όπως περιγράφεται στους ορισμούς της “γλώσσας του επιμελητή”.
Τα νοήματα αναπροσδιορίζονται μέσα και μόνον μέσα στις ανεξέλεγκτες, απροσδιόριστες και απροσδόκητες σχέσεις. Αυτές τις σχέσεις με τις οποίες ο “επιμελητής” εξ ορισμού αρνείται να συζήσει. Εξ αιτίας του προσδιορισμένου ρόλου που επιθυμεί να ενσαρκώνει.
Για να πετυχαίνουν τη λειτουργία τους οι απροσδόκητες αλληλεξαρτήσεις βάζουν τη “γλώσσα”, με την οποία εκφράζονται, κάτω απο συνεχή αναδιαμόρφωση. Άλλο τόσο και η γλώσσα του επιμελητή, δεν μπορεί παρά να μπεί σε κριτική από τίς σχέσεις που παίρνει μέρος και ο ίδιος.
-
-
-
[το παραπάνω, τόστειλα αρχικά στις 4/6/2007, σαν σχόλιο στο:
http://simeio-vrasmou.blogspot.com/2007/05/blog-post_31.html
Εδώ, σέ σχέση με το αρχικό σχόλιο, έχω κάνει μερικές προσθήκες και αλλαγές]
June 12th, 2007 at 2:05 pm
Απο την στιγμή που ο επιμελητής έχει επιλέξει ρόλο / η ροή που λες, αν καταλαβαίνω καλά, τον ωθεί σε μία αναδιαμόρφωση του ρόλου του / με αποτέλεσμα την τελική συμμετοχή του στο απροσδόκητο ,στο βίωμα και στην άρνηση της άρνησης?Γιατί πλέον δεν συμμετέχει στο παιχνίδι? Αυτός είναι ο τρομοκράτης? :-)
June 12th, 2007 at 10:46 pm
Υπέροχο κείμενο. Συμφωνώ σχεδόν με κάθε λέξη και κάθε σκέψη.
June 13th, 2007 at 1:00 am
Να αφήνω ανοιχτές όλες τις ροές των σχεσεων, σ αυτά που λέω και σ αυτά που κάνω. Για να συμβεί, χρειαζόμαστε νέες “γλώσσες” που να απορρέουν απ τις ανοιχτές ροές των σχέσεων.
Αντίθετα, ένας που αναπαριστά πειθαρχημένα κάποια προγράμματα, ζεί μαϊμουδίζοντας. Αυτό το ξέρουμε ήδη απο τη τέχνη του 16ου αιώνα.
“Μιλόντας” τη γλώσσα που είναι φτιαγμένη για να εκφραζεται κανείς σα “μαϊμού”, ούτε καν που μπορεί κανείς να φανταστεί, οτι η γλώσσα χρειάζεται να αναπλάθεται κριτικά απο η ζωντάνια των σχέσεων. Κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: η “μαϊμού” παίζει το ρόλο να επιβάλει τη γλώσσα την οποία μαϊμουδίζει. Η ζωή της “μαϊμούς” χρησιμοποιείται ως γλωσσικό παράδειγμα. Η ίδια δεν έχει δική της ζωή.
Μα σήμερα, η γλώσσα η οποία συνεχίζει να αναπαριστά τρόπους ζωής, αντί να ανοίγεται σε χαρά για τις απροσδόκητες στιγμές, είναι πιά κενή απο νοήματα ζωής. Παράγει κενή ζωή, ζωή χωρίς κανένα νόημα. Κενές ματιές μας “βλέπουνε” παντού. Απ’ τις ματιές στα μπαράκια μέχρι τους φίλους που δεν μας “πιάνουν” και απο τα νευρικά πάλκα και τα βαρετά γραφεία μέχρι τα νοσοκομεία. Ζωή χωρίς ζωντανά αντίτιμα, παρά μόνο αντίτιμα για εμπόριο.
Για να χαιρόμαστε τη ζωή αντιπαθούμε κάθε επόπτη . Τόν επόπτη που ενσαρκώνουμε σε κάθε μας φράση. Για να ζήσουμε αρνούμαστε τις αρνήσεις του. :)
Μου φαίνεται πως αρχίσαμε ιστρορικά να φτιάχνουμε μια γλώσσα με την οποία να υποδεχόμαστε τις επόμενες στιγμές των σχέσεων μας, τις επόμενες απρόβλεπτες ροές των σχέσεων μας. Μία γλώσσα που αντί να μας κρατά σφιχτά αγκαλιά με το παρελθόν της, να μας ανοίγει στο απροσδόκητο παρόν. Μιά τέτοια γλώσσα, που μας ανοίγει στη χαρά του παρόντος, σαφώς και θα αναγνωρίζει στο παρελθόν τις δυνάμεις της γλώσσας και όχι ένα παρελθόν δυνάστη.
γειά σου “α” :)
June 13th, 2007 at 1:05 am
ευχαριστώ πολυ δείμο:)
June 14th, 2007 at 4:29 pm
Χμ, δεν ξέρω… Εγώ νομίζω ξεκινώ από μια πιο “μπεκετική” παραδοχή. Ότι η γλώσσα δεν μας ανήκει…
Εδώ ίσως αλλάζει ο τρόπος που την αντιμετωπίζουμε. Εξακολουθώ, όμως, να πιστεύω ότι δεν μας ανήκει. Και δεν είναι θέμα τεχνολογίας ή οριζόντιων σχέσεων. Εφ’ όσον δεν μας ανήκει αλλάζει ο τρόπος που λειτουργούμε μέσα της, όχι ο ουσιαστικός μας ρόλος σε σχέση με αυτή…
June 15th, 2007 at 1:40 am
Γλώσσα…Χρήμα
Παίγνιο του χουλιγκαν..
Μήπως πάλι πλαίσιο αλλάζει?
Όχι οτι σε αυτά που αντιλαμβάνομαι-μεταφράζω , διαφωνώ.
Οτι ο κόσμος αλλάζει .Ίσως κάθε μέρα.
”τις επόμενες στιγμές των σχέσεων, τις επόμενες απρόβλεπτες ροές, αντί να μας κρατά αγκαλιά με τις προηγούμενες γνώσεις.΄΄
Ναι
Αυτές οι καλτιές.Αλλάζουν?
Η ο χώρος και ο χρόνος του τοτέμ?
“Απ’ τις ματιές στα μπαράκια μέχρι τους φίλους που δεν μας “πιάνουν” και απο τα νευρικά πάλκα και τα βαρετά γραφεία μέχρι τα νοσοκομεία. Ζωή χωρίς ζωντανά αντίτιμα, παρά μόνο αντίτιμα για εμπόριο.¨
Μα τι να πεις για αυτό?Ένας βομβαρδισμός σου λέει οτι το εμπόριο της μη αντιληπτής ματιάς μιας εικονικής στόχευσης για σένα ή για αυτόν που πράττει διατηρεί την δική σου αρχιτεκτονική.Ελπίδα για αρχιτεκτονική.Κρυφή συλλογικότητα εννοεις?Απ΄ τα μέσα?Εκεί?Τότε?Με τί?
Πέρα από το δίκτυο.Πλατφόρμες έξω με το αεράκι..Και παιχνίδι.Που?Πότε?
Αυτά..ΟΥΦ
June 15th, 2007 at 1:27 pm
παράνοια είναι να φαντάζομαι οτι η γλώσσα μου ανήκει, οτι μου είναι κάτι σαν ιδιοκτησία. Εκφράζομαι με κάποια γλώσσα. Ανήκω σε κάποια γλώσσα. “Έμαθα” και χρησιμοποιώ κάποια γλώσσα. Ζώ με κάποια γλώσσα. Μόνον με κάποια γλώσσα υπάρχω. Και ως ” γλώσσα εννοώ το απλούστερο: εκείνες τίς φράσεις που με χαρακτηρίζουν, αυτούς τούς τρόπους σκέψης που είναι αναπόσπαστα μέσα μου. Τις φράσεις με τις οποίες “είμαι” και για μένα και για κάποιους άλλους, κάποιο νόημα ζωής. Η γλώσσα με την οποία ανήκω κάπου.
Το “εγώ” που παρανοεί τα όρια του, που όλα τα απαιτεί δικά του, καταστρέφεται μόνον όταν αρχίσει να αποδέχεται ότι δεν υπάρχει “ζωή αγκαλιά με τη γλώσσα του”” αλλά ζεί ολοκληρωμένα μόνον οταν ζεί αλληλεξαρτημένα τις απροσδόκητες σχέσεις του.” Ζόντας τις σχέσεις ολοκληρωμένα, αναπλάθουμε απο κοινού τη κοινή γλώσσα, με στόχο να μένουν ζωντανοί οι δίοδοι χαράς της σχέσης.
Πετιόνται τα νεκρά βάρη με τα οποία αδέξια δυναστεύουμε τη σχέση.
Και δυναστεία ζούμε σ’ αυτές τις σχέσεις οπου μας πιάνουμε να εκφράζόμαστε με τους πασίγνωστους ρόλους “αφέντης - δούλος” (Hegel): Ό,που εκφράζομαι σαν αφέντης, είναι όλα δικά μου χωρίς όρια, αντέχω να “σκοτώνω τον άλλον”. Ό,που εκφράζομαι σα δούλος, νιώθω αδύναμος, ανίκανος, η δική μου ζωή δε μου ανήκει, είμαι ξένος μεσ το σπίτι μου [μπεκετ].
Ο,τι συμβαίνει στα δίκτυα στις προσωπικές σελίδες, στα κοινά projects και στα blogs, δεν είναι ένα απλό προϊόν τεχνολογίας, όπως μπορεί να το βλέπει η γνωστική ελαφράδα της οικονομικης ή και γραφειοκρατικής διαχείρισης. Αυτή η ελαφράδα δεν κοιτάει τη ζωή, κοιτάει μόνον τη κονόμα. Μια ζωή που δεν είναι ζωή, παρά μόνο εμπόριο, είναι ξένη. Και όταν κάποιος διαχειριστής λέει “κοιταω τη ζωή, τη σέβομαι, τη στηρίζω” απλώς ψεύδεται ασύστολα στον εαυτό του.
Η σχέση μας με τη γλώσσα, η έκφραση με τη γλώσσα, παραμένει η ίδια. Πως? τι να αλλάξει? Αυτό που αλλάζει είναι η σκληρότητα της “αναπαραστατικής” γλώσσας, που έχουμε ενστερνιστεί γεννιές και γεννιές και που βολεύει την άσκηση της εξουσίας της “κεντρικής κυβέρνησης των ψυχών”.
γεια σου βιομηχανική μαργαρίτα :)
June 15th, 2007 at 2:43 pm
στο ανοιχτό αεράκι, οι σχέσεις μας παιχνίδι ναι ναι ναι:). Πλατφόρμες απρόβλεπτου απροσδόκητου παιχνιδιού. Να χουμε γλώσσα που να μην μας εγκλωβίζει στη προγνωση της σχέσης, αλλά να ζούμε τη χαρά της στιγμής αμπλοκάριστα. Άνθρωπος άνθρωπος.
αγαπητε “α” :)
June 16th, 2007 at 1:37 am
Ωπ σε έπιασα.Αγαπητός / Αγαπητή .
Άλλοι τρόποι άλλες πλατφόρμες.Ταυτότητα/ες :-) ?
SHE
Α ρε Helene.
June 22nd, 2007 at 3:04 am
Εγώ κρατάω από το κείμενό σου Δήμο εκείνο που με ενέπνευσε πιο πολύ:
Ναι, και μάλιστα αυτό είναι κάτι που φάνηκε ήδη να ισχύει ακόμη και πριν το διαδίκτυο, μέσα στις καθημερινές δημιουργικές επικοινωνίες ανθρώπων που απέρριπταν τις προκαθορισμένες αναπαραστάσεις και τους “επιμελητές” τους.
Απλώς δεν γινόταν τότε, τόσο συστηματικά, τόσο καθολικά, παρά μόνο σε ορισμένες παρέες, που πολύ συχνά κατασκεύαζαν από κοινού τις δικές τους “ιδιολέκτους” (διαλέκτους). Πολύ συχνά η διαδραστικότητα εκείνης της μορφής έκανε χρήση ορολογίας που γεννήθηκε από κοινού, σαν ιδιόλεκτος, και συνδέθηκε με συλλογικές στιγμές συνύπαρξης, χαράς ή γλεντιού, κ.ο.κ.
Με ένα διάλειμμα κάποιων ετών, όταν το ιντερνέτ καταδυναστευόταν από αυταρχικές επεμβάσεις διαφόρων “προσωπικοτήτων” μέσα στα φόρουμ, είτε ελεγκτών είτε “προβοκατόρων”… η γενικευμένη επικοινωνιακή αναγέννηση τείνει να υπερισχύσει και πάλι, μέσω των ίδιων μηχανισμών που υπήρχαν και πριν στις “παρέες των λίγων”.
Η μαζική εισβολή καλλιτεχνών, λογοτεχνών, ευαίσθητων ανθρώπων και έξυπνων παρατηρητών, μέσα από τα μπλογκ, εξυγίανε το διαδίκτυο και ταυτόχρονα άνοιξε το δρόμο για τα προηγούμενα.
Γι’ αυτό, όπως κι εσύ Δήμο, είμαι αισιόδοξος (σε γενικές γραμμές).
Σε λίγους μήνες, η wordpress θα δώσει στους μπλόγκερ της και τη δυνατότητα να κερδίζουν χρήματα μέσω διαφημίσεων. Εγώ… μέχρι τότε μπορεί και να έχω μεταφέρει το μπλογκ σε δικό μου site/provider, έτσι κι αλλιώς. Θα φτάσουμε στο σημείο, όχι μόνο της ανάκαμψης των σχέσεων, αλλά και της επαγγελματικής ανάκαμψης, σαν συγγραφείς ή αρθρογράφοι που δεν έχουν πια κανέναν “νταβαντζή - εκδότη”.
Καλή συνέχεια! :)
Γιώργος
June 22nd, 2007 at 6:45 pm
προσπαθούμε να ξεπεραστεί η καταστολή που προκαλούν οι παλιοί τρόποι αυτοστοχαμού. Ο αυτοστοχασμός με τους παλιούς τρόπους σκέψης γινόταν με αναπαραστατικές δομές, που είχαν ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό: οι στοχασμοί μας γίνονταν με τρόπους σκέψης αλλότριους, ξένους “μας”.
Η Κυβέρνηση της ψυχής (Foucault), είναι ο τρόπος με τον οποίο ασκούσε την εξουσία της κάποτε η εκκλησία και σήμερα με τον ίδιο τρόπο κυβερνά τις συνειδήσεις η αγορά, το κράτος, οι γραφειοκρατίες και οι κομματικές ιδεολογίες. Η ζωή μου ήταν “χαρά” να τη συλλαμβάνω ζώντας την σα να είμαι ένας ξένος που συμμετείχε σε “αγορές” ξένων.
Στις παλιές αναπαραστάσεις της ζωής “μου” δεν συμμετείχα στη διαμόρφωσή των αναπαραστάσεων “μου”. Μου επιβάλονταν και τα νοήματα και τα μέσα με τα οποία θα ήμουν στη ζωή μου. Ζούσα τη ζωή μου με το να αναπαράγω το ρόλο του υφιστάμενου = να αναπαράγω αυτοπειθαρχικά νοήματα για τη ζωή μου. Οι αναπαραστάσεις δίνονταν “έτοιμες για χρήση” ready made απ τη κυβέρνηση ψυχών. Padre padrone, “Πατέρας” “αφέντης”. Η ίδια η συμμόρφωση στην αυτοκαταστολή μου, απέκλειε οποιαδήποτε άλλη μορφή έκφρασης της ζωής μου. Οποιαδήποτε απόδραση απ τα νοήματα της αυτοκαταστολής μου, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μιά βαθύτερη παραδοχή της φυλακής μου. Ένα μοναχικό ονειρικό πισωγύρισμα χρησιμοποιόντας τα ίδια αποξενωτικά “μου” μέσα. Η αισθητική του πεσιμισμού για τους υφιστάμενους.
Κάποτε ναι πράγματι Γιώργο:), ήταν μόνο στις παρέες που κάναμε κριτική των αναπαραστάσεων μας. Αυτή είναι ένα απο τα στοιχεία της γεννεαλογίας του διαδίκτυου. Η παρέα. Οι πλοκές των σχέσεων νοηματοδοτούν. Αλλά σήμερα υπαρχει ένα καθοριστικό στοιχείο που αλλάζει πολλά. Σήμερα οι κριτικές δημοσιεύονται στο δίκτυο απ τον καθέναν και μπορεί να συμμετάσχει διαδραστικά ο καθένας στη κριτική. Αυτός όμως δεν είναι πια ο παρεϊστικος λόγος, δεν είναι ένας απόμερος λόγος απόδρασης. Δεν είναι ένας ιδιόλεκτος αποδραστικός λόγος. Αυτή η δημοσιοποιημένη κριτική είναι ο νέος δημόσιος λόγος.
Ο καθένας με ένα κινητό και με μια σύνδεση σε ίντερνετ καφέ συνδιαμορφώνει το δημόσιο μας λόγο. Ο καθένας, χωρίς ειδικές γνώσεις, οικειοποιείται τις γλώσσες των ειδικών και κρίνει τις δημόσιες αναπαραστάσεις μας. Ο νέος δημόσιος λόγος δεν βρίσκεται σε βιβλία, ούτε σε ελίτ διανοούμενων, ούτε σε εκθέσεις, ούτε σε κεντρικά μέγαρα, ούτε στο πάλκο. Είναι ρευστός, άϋλος, δημοσιευμένος και ανανεούμενος.
Όλες οι μορφές της προηγούμενης ιεραρχίας που εξυπηρετούσαν τις δημόσιες αναπαραστάσεις για τη κυβέρνηση της ψυχής, μπαίνουν σε κρίση. Οι ready made ρόλοι και προϊόντα μπαίνουν σε κρίση απ το νέο δημόσιο λόγο: καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, κοινωνικοί ρόλοι και τα προϊόντα της εργασίας τους.
Οι δημοσιοποημένες σκέψεις που παράγονται με διαδραστικούς τροπους, απο το πλήθος των ανώνυμων, συνιστούν τον νέο δημόσιο λόγο.
Οι κεντρικές εξουσίες σήμερα φαίνονται πως πασχίζουν να συντηρήσουν τη κεντρική κυβέρνηση της ψυχής :
Η βιομηχανία πολιτισμού εξορύσει απ’ τη ψυχή του “δραπέτη”, για να προβάλει free ready made αναπαραστάσεις πεσιμισμού. Ζώ απόμερος μέσα στο σπίτι των γονιών μου: οι “δραπέτες” παραβλέπουν οτι ποντάρουν τη ζωή τους με νοήματα που αναγνωρίζουν τον “αφέντη”.
Τα κόμματα προσπαθούν να σφετεριστούν τη κριτική που παράγεται απο ένα ανυπόταχτο πλήθος, δημόσια στα δίκτυα. Οι γραφειοκρατίες, βαφτίζουν και νουθετούν τους ανώριμους επαναστάτες. Τα “κακά παιδιά” αποκρύπτουν οτι προωθούν νέες εξαρτήσεις συμμόρφωσης στους “πατεράδες” τους.
“.. πάνω στο φτερό του καρχαρία. …
… Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.” (Καββαδίας)
Σήμερα η τέχνη στο νεο δημόσιο λόγο “συζητά” αυτό που παραβλέποταν κι αυτό που αποκρύπτοταν. Η τέχνη ως απελευθερωτική δύναμη του ανθρώπου, δεν εξυπηρετεί τή “κυβέρνηση ψυχής”.
Η αναπαράσταση της ζωής μου δίνεται απ τό διαδραστικό δημόσιο Λόγο του πλήθους, εμάς των ανώνυμων. Στις σχέσεις μας “λέμε”, μία μία τις απώλειες που κάποτε αποκρύπταμε.
Ο νέος δημόσιος Λόγος μας βάζει στην άκρη το κεντρικό Λόγο. Παραμερίζουμε τον “αφέντη στη ψυχή” με τον οποίο κάποτε καταστέλαμε με νοήματα πειθαρχίας τη ζωή. Καμία απαίτηση για νέους δημόσιους συμβολισμούς θανάτου. Ποιός να συμβολίζει τι, με ποια εργαλεία και για ποια χρήση?
Η τέχνη αν έχει να κάνει κάτι είναι να διερευνά νέους τόπους όπου να πραγματοποιείται όλο και πιο αδέσμευτα και αποκεντρωμένα ο δημόσιος λόγος των ανώνυμων. Στις σχέσεις μεταξύ των “ανώνυμων” παράγεται η τέχνη.
Μετά την οικειοποίηση των γλωσσών απο το κόσμο, μπορούμε να σκεφτόμαστε για το νέο αποδεσμευμένο υποκείμενο. Αποκεντρώνεται απ τα όνειρα του εαυτού. Το νέο υποκείμενο δεν βρίσκει νόημα στο να συμμορφώνεται υφιστάμενα, να θλίβεται αλλοτριωμένο απο τις “ξένες” αναπαραστάσεις της ζωής του.
Στη νέα κατάσταση, όπου όλοι μπορούν να δημοσιεύονται, δεν μας εμπνέει ο “ένας” κάποιος επώνυμος “ταλαντούχος”: δεν μας αναπαριστά, χρησιμοποιόντας σαν εργαλείο τη “ξένη” ζωή του.
Ανάμέσα στο ανυπόταχτο πλήθος το νέο υποκείμενο, αναζητά τους θαμένους τρόπους για την αναγέννηση της χαράς της ζωής. Δεν έχει και μεγάλη σημασία για το πόσο εφήμερη θα είναι η αναγέννηση. Σημασία έχει να τροφοδοτεί με δεδομένα την “αναγέννηση” : τις τροπολογίες σκέψης της αναγέννησης.
Αυτό σημαίνει πως ιστορικά ίσως και να βρισκόμαστε σε μία νέα γλώσσα. Αντί οι ιεραρχίες να κυβερνούν τη γνώση έτσι ώστε να αλλοτριώνουν τις ψυχές μία μια, θα είναι ο δημόσιος λόγος του πλήθους που θα οικειοποιείται τα κόμματα και την αγορά.
Η αλλαγή αυτή, για μια νέα γλώσσα, που να αποδεσμεύει νέες απελευθερωτικές σκέψεις, είναι δυνατό να παραχθεί μόνο διαμέσου των σχέσεων μας, απο κοινού.
Το νέο υποκείμενο ναι χρειάζεται, να μετατρέψει την αγορά σε ένα εργαλείο για να συνομιλεί απροσδόκητα με τις σχέσεις του.