rss
Mon 14 May 2007
7:02 pm
εγω είμαι ένα απο τα εργαλεία σας. Το γνωρίζω
εσείς είστε τα δικά μου εργαλεία
« « θλίψη, 50+ χρόνια show- ρομαντική αφέλεια & χειραγώγιση | Αμαλία καλό ταξείδι » »
May 17th, 2007 at 1:53 am
Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό το εργαλείο…
June 14th, 2007 at 12:07 am
ΕΝΟΕΙΣ ΦΙΛΤΑΤΕ ΤΗΝ ΣΟΛΙΝΤΑΡΙΤΕΤ;ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;ΕΤΣΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΙΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ,ΑΦΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΔΗ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ π/χ/ : “ΣΥΝΤΑΓΜΑ” .ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ Α)ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ-ΚΟΝΣΕΡΤΟ,Β)ΣΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ.ΕΣΥ Κ.ΔΗΜΟ ΤΙ ΕΝΟΕΙΣ;
June 15th, 2007 at 3:06 pm
ανθρώπινα, δεν υπαρχει ήττα.
Είμαστε εργαλεία των σχέσεων μας. Το να το γνωρίζω σημαίνει πως βγαίνω απο τη κατάσταση του να είμαι έρμαιο εργαλείο κάποιας παρτιτούρας, οπως λες σωστά: ορχήστρα, συνεργεία, σωματεία. Αλλά ακόμη και οικογένειας, εργασίας, ανθρώπινων δεσμών, ιδεολογιών, αγοράς.
Ως ηττημένοι - ως εργαλεία για κάποια παρτιτούρα- συντηρούμε την ήττα, ως τρόπο ζωής. Όταν επαναλαμβάνουμε αδιάκοπα τις ίδιες συμπεριφορές, τις ίδιες και τις ίδιες, μεσ’ στις οποίες απάνθρωπα εγκλωβιστήκαμε, κάποτε. Συντηρούμε τραγικά εγωιστικά να δίνουμε ήττες στα όσα ζητά η ζωή, σε κάθε στιγμή. Να στεκόμαστε αφέντες ψυχροί αξιοπρεπείς της φοβερής ήττας μας.
μα, κι αν πυροβολείς τη θάλασσα, σιγά μην ταραχτεί. Η ζωή μου, ξεπερνά κάθε σκέψη μου.
Ανθρώπινα, δεν υπάρχει “ήττα”, η ήττα για τη ζωή είναι το μεγάλο υλικό για την αναγέννηση. Το γνωρίζουμε κι αυτό απο την ιστορία. Δε έχει σημασία για πόσο καιρό θα κρατιέται ζωντανή η αναγέννηση. Δε πά νάναι και για λίγο! Η σημασία της βρίσκεται στο να τροφοδοτεί την “αναγέννηση”. μας.
είμαι ένα εργαλείο σας. Το γνωρίζω
το οτι το γνωρίζω ζόντας τις σχέσεις της ζωής μου, νομίζω πως είναι σημαντικό φίλε blubrothers. Ανάποδα, το να το ζώ και να μην θέλω να το αναγνωρίζω, με οδηγεί στο τραγικό της ηττημένης ζωής των “εργαλείων”.
αλληλεγγύη ναι, ως μοναδικός τόπος που ξεδιπλώνεται ολοκληρωμένη η ζωή,
χαίρομαι το παρόν, που με θές και σε θέλω: αυτός είναι ο
μοχλός που αναποδογυρίζει την ήττα,
τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω του παρελθόντος
June 16th, 2007 at 11:07 pm
Απάνθρωποι, δηλαδή, μη ανθρώπινοι.
ΛΑΘΟΣ!
Απάνθρωποι μπορούν να είναι μόνο οι άνθρωποι.
Η απανθρωπιά είναι ίδιον μόνον των ανθρώπων.
Η απανθρωπιά είναι καθαρά ανθρώπινη ιδιότητα.
Η «απανθρωπιά» είναι ένας όρος που δημιουργεί ψευδείς εικόνες για το τι είναι άνθρωπος.
Ο άνθρωπος είναι απάνθρωπος.
Ίσως κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να είναι (για διάφορους λόγους) λιγότερο απάνθρωποι από άλλους και αυτό είναι όλο.
Το να πιστεύουμε ότι μόνο κάποια «τέρατα» χαλάνε την «ανθρώπινη» εικόνα με τις απανθρωπιές τους είναι το ψέμα που μας εμποδίζει να δούμε την δική μας απανθρωπιά δηλαδή τη δική μας ανθρωπινότητα.
Τι δουλειά έχει αυτό το κείμενο εδώ;
Προφανώς καμία.
Κάτι η τεμπελιά (βαριέμαι να φτιάξω δικό μου blog), κάτι η αναφορά σε “εργαλεία” (πειραματισμοί χρήσης), κάτι μια κατακλυσμιαία αίσθηση ματαιότητας σε συνδυασμό με τα δελτία ειδήσεων και τη ζέστη στην απάνθρωπη, δηλαδή, κατεξοχήν ανθρώπινη πόλη μας…
June 21st, 2007 at 2:07 pm
απάνθρωποι είναι οι τρόποι της γνώσης μας. Και χρειαζόμαστε, λες, να παλεύουμε με τη γνώση, αυτή τη γνώση που χρησιμοποιούμε για να εκφραζόμαστε, για να δίνουμε τις σημασίες στη ζωή μας. Απάνθρωποι οι τρόποι της γνώσης μας, απάνθρωποι γινόμαστε οι άνθρωποι οταν επιμένουμε να χρησιμοποιούμε αυτή τη γνώση, επιμένοντας οτι μ αυτή θα αποδοθεί χαρά ζωής!!!. Η χαρά δεν αποδίδεται. Για τη χαρά ανοιγόμαστε, στην απροσδόκητη στιγμή. Και απροσδόκητη είναι η στιγμή που τη ζώ χωρίς προ-γνώση, χωρίς εργαλεία, χωρίς προκατασκευές, χωρίς όνειρα.
Θέλω να πώ, πως δεν είναι η γνώση οδηγός. Η ζωή είναι οδηγός της γνώσης. Σιγά μην η γνώση μπορέσει ποτέ να αποδώσει έστω και μια στιγμή χαράς.
Σιγά μην η καλή χρήση της γλώσσας, ποτέ, μας κάνει ευτυχείς. Ξεχνούμε πώς αυτό που ζητάμε είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.
Οι σχέσεις, νομίζω πως, οδηγούν για την επιτυχή χρήση και κριτική και αναγέννηση της γλώσσας.
Από μια άποψη, με τη γλώσσα αρνούμαστε τις σχέσεις. Αδυνατούμε να ζούμε το παρόν των σχέσεων. Καταστρέφουμε τις φρεσκάδες της στιγμής. Και το χειρότερο είναι πως το πιάνουμε πως καταστρέφουμε τις φρεσκάδες της ζωής. Το πιάνουμε “παραδόξως” χωρίς να κάνουμε χρήση της γνώσης. Κάτι μας φταίει. Κάτι χαλάμε. Μας τελειώνουμε ανελέητα. Αυτό είναι το απάνθρωπο μας, μας καταστρέφουμε στιγμή στιγμή, χρόοοονια τώρα.
June 23rd, 2007 at 2:28 am
«Η ζωή μου, ξεπερνά κάθε σκέψη μου.»
!!!
Αγαπητέ Δήμο, ο λόγος σου, συχνά, μου δημιουργεί την αίσθηση των βολών «κατά ριπάς». Ριπές που αν και δεν είναι εστιασμένες, είναι όμως τόσο πυκνές που μπορούν να βάλουν περισσότερους από έναν στόχους την φορά κάνοντας όμως έτσι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιος είναι ο κύριος στόχος αυτών των ριπών (αν υπάρχει κύριος στόχος.
Σε μια ριπή, πάλι, πολλές σφαίρες φαίνεται να ξαστοχούν, να χάνονται άστοχες /άσκοπες. Ακόμη όμως και γι αυτές αναδεικνύεις κρυμμένους στόχους που στην «πραγματικότητα» πέτυχαν και επομένως κάθε άλλο παρά άσκοπες / άστοχες υπήρξαν.
Στους «τοίχους» του δρόμου σου βλέπω γραμμένα διάφορα …συνθήματα (με την καλή έννοια) που με προϊδεάζουν για την επαναστατικότητα των διαδρομών σου.
Νομίζω μιλάς για μια …ρεαλιστική ουτοπία και ίσως τελικά να είναι όπως τα λες. Ως προς τις δυνατότητες δηλαδή για …αναγέννηση.
Τα πράγματα είναι έτσι στο βαθμό που τα επιβεβαιώνουμε …με τη ζωή μας. Εκεί δηλαδή που συχνά διαψευδόμαστε και που χρειάζεται διαρκώς να αναθεωρούμε (εκτός αν μας …σώζει η πίστη μας ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως πιστεύουμε ότι είναι ακόμη και αν φαινομενικά τίποτε δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο).
δεν είναι η γνώση οδηγός. Η ζωή είναι οδηγός της γνώσης
!!!
Μοιάζει παρήγορο να αποδίδεις την απανθρωπιά στην επιμονή μας να προτάσσουμε την γνώση έναντι της ζωής.
Γνώση είναι «να ξέρω» , όμως η χαρά είναι στο «να μαθαίνω». Αναφέρεσαι σε αλλοτριωμένες ψυχές και μοιάζει να διακρίνεις κάποια ελπίδα για απελευθέρωση από την ετερο- και αυτο- καταστολή.
Μία μόνο ένσταση. Μήπως όλο αυτό είναι μία ακόμη γνώση που επιχειρεί να γίνει οδηγός ζωής;
June 25th, 2007 at 10:43 pm
Να αποδέχομαι με εφηβική χαρά το άγνωστο της επόμενης “σου” κίνησης.
αγαπητέ μου άλληλε, ώς συνήθως δεν βάζεις κι εύκολα ερωτήματα :). Λέω για το: “Μία μόνο ένσταση. Μήπως όλο αυτό είναι μία ακόμη γνώση που επιχειρεί να γίνει οδηγός ζωής;” Και κατ αρχάς δε βάζεις εύκολα ερωτήματα γιατί έρχεσαι απο το χώρο της επιστήμης και μάλιστα της λογικής. Απάντηση ακριβή δεν έχω να δώσω και ίσως αυτό προς το παρόν νάναι πολύ καλό.
Σκέφτομαι εδώ και καιρό αυτό το ερώτημα που βάζεις, που εγώ θα τόλεγα κάπως έτσι: “πως? κι αν? πλάθεται με ανοιχτούς τρόπους γνώσης, η “στιγμή της ζωής” που είναι έξω απο τη γνώση”? Ώστε να ζώ τη στιγμή χαράς ή και λύπης ή και αδιαφορίας χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κανόνα, χωρίς προκατάληψη και με αυτό που έζησα στις στιγμές να παράγω νέα γνώση… Τη στιγμη να τη ζώ χωρίς να σκοντάφτω στο οτι είναι συνειδητά προγεγραμμένη. Η γνώση, να παραμερίζει, να “αφουγκραστεί” ίσως την επόμενη στιγμή.
Οι ασφαλιστές, οι χρηματιστές, οι έμποροι, θα φαντασιώνονται οτι παρέχουν το έρεισμα του απροσδόκητου για το πελάτη. Οι βουλευτές και οι καλλιτέχνες, ανθρώπινα εργαλεία της “αλήθειας” θα προσπαθούν να παραστήσουν με έργα οτι η ζωή αναπαρίσταται, απο τους ταλαντούχους. Και οτι αυτό είναι μετρήσιμο και οτι οι στιγμές της ζωής προσεγγίζονται με αφηρημένες τεχνικές, δηλαδή με το να κατέχει και να διαχειρίζεται κανείς κάποια ισχύ.
Αλλά αυτό είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Με αυτήν χάνουμε τη ζωή που περνά απο μπροστά μας, και κερδίζουμε μορφές ισχύος. Γιατί αυτό που αναπαριστάνεται δεν είναι το ρευστό της ζωής, αλλά τα εργαλεία με τα οποία αναπαριστάνουμε τις στιγμές της ζωής. Για παράδειγμα: μετά απο ένα εργο μουσικής ή ένα πίνακα ή μια φωτογραφία κλπ, τη στιγμη της ζωής που κυλά γύρω μας, τη “βλέπουμε”? Δεν τη “βλέπουμε” ούτε την “ακούμε”, βλέπουμε εργαλεία πει8αρχίας. Η ζωή έχει ξεπέσει. Δεν την ανεχόμαστε παρα μόνο όπως την δέιχνει “ακριβώς” το εργαλείο. Αν μας γελάσει ένα παιδάκι, αν ακούσουμε μια φωνή, θα το ανεχτούμε μόνο μέσα στα στενά πλαίσια του “εργαλείου” που εκείνη τη στιγμη ενσαρκώνουμε. ! Το εργαλείο που εγώ έκφράζω δεν βλεπει τις ζωντανές στιγμές. Μέσα σ ένα πλαίσιο αυστηρότητας, εγώ εργαλέιο, μπορεί και να καταστρέφω τις ζωντανές στιγμές μου, εν αγνοία μου.
Η άλλη πλευρά είναι ακριβώς στο ερώτημα “πως να έχω τη γνώση, που να μου επιτρέπει να ζώ έξω απο αυτό το “πραγματικό αφηρημένο” νόημα” που είναι το χρήμα.
Να αποδέχομαι με εφηβική χαρά το άγνωστο της επόμενης “σου” κίνησης.
Μιλάω για τρόπους επικοινωνιακής, διαδραστικής, σκέψης. Για τρόπους έκφρασης νέας γλώσσας, που τους συνδιαμορφώνουμε μεσα απ τις σχέσεις μας μονον, απο κοινού. Θα πέφταμε στη κατηγορία σκέψης της “πραγματικής αφαίρεσης” του χρήματος και των αναπαραστάσεων, αν θα ήταν και πάλι μιά ελιτ διανοουμένων που θα παράγει μια νέα ιστορική γλώσσα.
Η “πραγματική αφαίρεση” ως αναπαράσταση, είναι αυτό το μετρήσιμο αφήρημένο νόημα που έχεις στο πορτοφόλι σου:). Τα λεφτά.
Αντίθετα, μια γνώση που να μπορεί να μας ανοίγει στην αποδοχή της απροσδόκητης στιγμής, φαντάζομαι πως μπορεί να προσδιοριστεί μόνο μέσα απο την ανοιχτές απροσδόκητες σχέσεις, για να εξυπηρετεί ακριβώς τις σχέσεις μας και όχι “εμένα” - εργαλείο της ισχύος.
———————————————
τώρα κατά τα άλλα που μου γράφεις, οι φράσεις που που μου ανέφερες, απαντούν σε πολυ συγκεκριμένους στόχους :) και οι στόχοι έχουν μπεί μόλις λίγο πριν τις συγκεκριμένες φράσεις.