@δρόμος

μετέφερα το μπλογκ στο http://dromos1.wordpress.com/γιατί εδώ έχει πολλή σπαμ :-) [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

κόμματα, χρήμα και μμε φυσικό είναι να θελουν να επενδύσουν στο νέο δημόσιο λόγο των δικτύων. Βρίσκουν νέα ορυχεία από φρεσκες πρώτες ύλες και τους χρειάζεται να τα αξιοποιήσουν: για χρήμα και γραφειοκρατικο μηχανισμό. Πιο σωστά λοιπον: να χαλιναγωγήσουν τη δημόσια προσωπική άποψη, στη γλώσσα που γνωρίζουμε πολύ καλά: να παράγει χρήμα και να λειτουργεί ο μηχανισμός.
Η παμπάλαιη πραγματικότητα που πότισε τη μεταμοντέρνα κοκαϊνη: “οι μορφές παράγονται μόνον απ΄το χρήμα”.

Παρ όλες τις προσπάθειες, κοντά 250 χρόνων, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε οτιδήποτε μένει έξω από τα κόμματα το χρήμα και τα μμε. Σε οτιδήποτε είναι μη-εκμεταλεύσιμο και δεν εξυπηρετεί μηχανισμούς.
Ο νέος μας δημόσιος λόγος: δίκτυα από απρόβλεπτες χωρίς χαληνάρι προσωπικές γνώμες. Οι προσωπικές γνώμες παραμένουν προσωπικές όσο δεν αντιγράφουν / ακολουθούν / εκτελούν δεν εξυπηρετούν δεν περιορίζονται στα συμφέροντα της κονόμας και της γραφειοκρατίας. Στις προσωπικές μας γνώμες είμαστε αδιάφοροι σε ταμπέλες : “οι μπλόγκερς”. “Οι μπλόγκερς”, “κίνημα” κί ό,τι άλλο, οδηγούν σε ομοιόμορφο πακετάρισμα, γνωστό προϊόν, λέξεις υβρίδια, [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

Εναντίον:
ενατίον του πολιτισμού του σιωπηρού υπάλληλου,
εναντίον του πολιτισμού της διαμόρφωσης του υφιστάμενου,
εναντίον του πολιτισμού της ακόρεστης εξουσίας,
εναντίον του πολιτισμού των μμε και της γραφειοκρατίας,
εναντίον της αναπαραγωγής της τρέλλας των κατεσταλμένων,

Στέκεται:
μ’ αυτά που λέει δημόσια
Η οποιαδήποτε κοπέλα
Για όσα διαμορφώνουν τις πλοκές της ζωής της.

Μπρός στην αδιέξοδη λέξη: το δειλινό,

η διαφθορά
απ τη γραφειοκρατία & τα μμε, πλημυρίζει ανάμεσά μας
Τα απάνθρωπα ουρλιαχτα της,
κάνουν κύκλο: φέρνουν ψηλά κέρδη.
Αναμεταδίδοντας ή και δηλώνοντας έτσι
στα ξεκάρφωτα
ένα Όχι στη διαφθορά,
ξανά επενδύουμε σ’ αυτήν και
για χάρη της κονόμας που θάρθει, ποτίζομαστε βαθύτερα.

“Εμείς μια φορά μπένουμε καθαροί, γιατί διατυμπανίζουμε ότι είμαστε αντίθετοι”.

Το πιο ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο οτι μας είναι πασιφανές πως ανακυκλώνουμε τη κονόμα,
δεν είναι σπάνια περίπτωση, αντίθετα, αυτός είναι ο κανόνας.
Το πιο ενδιαφέρον είναι πως το Βλέπουμε ότι:
όσο κοπανάμε “όχι, δε θελουμε άλλα ουρλιαχτά”,
όσο αυξάνουμε τα κέρδη που έρχονται,
τόσο πλεκόμαστε με την ίδια υποκρισία.
Να συνομιλείς με την ισχύ, - συνομιλώντας, τρόπος του λέγειν - έ! όλο κάτι θα τσεπώσουμε κι οι θεατές
Ου, Ου, Ου. - Γκαν, Γκαν. Γκαν, Γκαν, ανακαλύπτουμε νέους τρόπους διείσδυσης της απανθρωπιάς.

Για να δούμε πόσο έχουν διεισδύσει οι νταβατζήδες μέσα μας,
Για να αντέχουμε το γκρέμισμα, να μη μας παρασέρνει
Χρειάζεται να ασχοληθούμε με οτιδήποτε περνάει αδιάφορο στο χρήμα και στα μμε,
και με αχαλίνωτη τη φαντασία και με τις επιστήμες ανοιχτές και με σεβασμό στους νόμους ,δηλαδή και με τα τρία σε μια κάποια ισορροπία,

ανοιχτή δημιουργικότητα = ανοιχτή οργάνωση σκέψης

(δημοσιεύω εδώ ένα πρώτο προσχέδιο)

η ανταλλαγή

1.Η ανταλλαγή πληροφορίας
2.για το χωρίς νόημα
για το κενό,
3.συνδέει.
4.Η συζήτηση για τη κατάσταση κενού, παράγει νόημα ζωής.

—————————————————————————–

[Events]
Format: Marked, Start, End, Style, Name, MarginL, MarginR, MarginV, Effect, Text
Dialogue: Marked=0,0:00:01.31,0:00:03.40,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
η ανταλλαγή
Dialogue: Marked=0,0:01:20.45,0:01:21.83,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η ανταλλαγή πληροφορίας
Dialogue: Marked=0,0:01:22.59,0:01:23.62,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το χωρίς νόημα
Dialogue: Marked=0,0:01:24.59,0:01:25.59,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το κενό,
Dialogue: Marked=0,0:01:26.64,0:01:27.92,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
συνδέει.
Dialogue: Marked=0,0:01:30.81,0:01:35.69,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η συζήτηση για τη κατάσταση κενού, παράγει νόημα ζωής.

Οι αποκλειστικότητες κυβερνάνε: εδώ επιτρέπεται να παρκάρουν μόνο κάτοικοι με άδεια .

-
H κίνηση συνδέει το κοντινό με το απόμακρο.
Κατά τή κίνηση μιάς πράξης συνθέτουμε τα κομμάτια της εικόνας μέσα στα οποία ζούμε.

http://www.youtube.com/v/H0OvtYz4OuE
Στις στιγμές της μικρής πράξης, συνδέουμε το πλέγμα των σημαδιών με τα οποία δρούμε: : πως γίνεται και νιώθουμε τον τόπο αποκομμένοι.
Κάνοντας κάτι, [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

σήμερα κατανοούμε πως, η αξία των μηνυμάτων εξαρτάται απο τις προθέσεις των παραγωγών τους,
και όχι απο τα μέσα που χρησιμοποιούνται.
Δεν είναι τα μέσα που μιλάνε από μόνα τους:) αλλά οι άνθρωποι μεταξύ τους.

[”σάν μικροπωλητής στην Ερμού“
φωτογραφία του Κώστα Μισάρη ]

Ο κόσμος, εμείς απροσκλητα και ανεξέλεγκτα παράγουμε μια “νεα” χειραφετημένη γνώση, μια νέα, ανύποπτη και άγνωστη ως σήμερα, τεχνολογία στοχασμού. Η νεα κοινόχρηστη μας γνώση, παράγεται από την οποιαδήποτε απρόβλεπτα. Χαοτική γνώση? Όχι! :).
Μπρός στις γνώμες που εμφανίζονται σα νέφος εδώ κι εκεί απρόβλεπτα, μας δημιουργείται αίσθημα χάους, όταν τη γνώση δεν την αποδεχόμαστε σαν ζωντανό οργανισμό ανθρώπων, αλλά όταν τη γνώση την αποζητάμε σαν τεχνολογία για να διαχειριζόμαστε τη ισχύ (”αφέντες” από χρήμα και από εξουσία έναντι “δούλων”).
Όταν σαν ισχυροί διαχειριστές, για να εκμεταλευτούμε τη ζωντάνια της γνώσης, ελέγχουμε
αναπόδραστα τη παραγωγή της, τότε
οποιαδήποτε παραγωγή γνώσης που ξεφεύγει από τον έλεγχο και που δεν ποδηγετείται, τήν αποκαλούμε χάος και τρόμο. Όποια ζωντανή πηγή διαφεύγει [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

http://www.youtube.com/watch?v=M47GDmDqjn0
στη καθημερινή επανάληψη του Velasquez [http://en.wikipedia.org/wiki/Las_Meninas]
video, 1997

Παρακολουθόντας με προσοχή κάποιον άνθρωπο, όλα συνδέονται. Τα μακρυνά και τα ξένα γίνονται κοντινά και οικεία. Παρακολουθόντας τους ρόλους που εκτελεί.
Όταν παρακολουθούμε κάποιον, παράγονται νοήματα απ’ αυτό που κάνουμε και οι δύο μας. Ακόμη κι αν δεν κάνουμε “τίποτε”, ακόμη κι όταν βαριόμαστε, παράγουμε και πάλι νοήματα, από αυτό το “τίποτε” ή και από αυτή τη βαρεμάρα του τίποτε.
Σε όλες μας οι σχέσεις παράγονται νοήματα.
Συσχετιζόμενοι παράγονται έννοιες. Οι έννοιες εξαπλώνονται έως να επενδύσουν όλον τον κόσμο γύρω μας. [Δέν κρίνω αν οι έννοιες μας είναι πραγματικές ή ουτοπικές, αν αντέχουν στο χρόνο ή αν ξεπέφτουν. Λέω πως από τις σχέσεις μας είναι που παράγουμε τις έννοιες.]
Όλες οι εικόνες, μέσα μας, είναι προϊόντα κοινόχρηστα. Οι σκέψεις μας είναι προϊόντα εξόρυξης απο το ορυχείο των σχέσεων με τούς άλλους ανθρώπους.

αντικείμενα καθημερινής χρήσης :
διάδοση της χαράς του ανοιχτού διαλόγου, της σκέψης και της φαντασίας,
αντί να βουλιάζουμε ηρωϊκά ;-) στο σκληρό ναρκωτικό “μεταμοντέρνος καταναλωτής”.
Μέσω των αντικειμένων καθημερινής χρήσης, μπορεί
να κρατιέται η χαρά της ζωής ζωντανή.

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ
φωτιστικό
υλικά: πολυπροπυλένιο, πηλός
διαστάσεις: υ 32 , π 13 , μ 34 .
συμμετοχή στην έκθεση αντικείμενων βιομηχανικού σχεδιασμού,
της ελληνικής γραμματείας βιομηχανικού σχεδιασμού,
στο bartesera, Κολοκοτρώνη 25, Αθήνα, 37°58′39.08″N, 23°43′51.88″E
17 δεκ 2007 - 17 ιαν. 2008

Διάθεση προϊόντος:
α. συναρμολογημένα έτοιμα για χρήση,
β. ασυναρμολόγητα και με πληροφορίες για τη συναρμολόγηση
γ. σχέδια στο διαδίκτυο δωρεάν (εντός των ημερών :-) ) για κατασκευή, … αλλαγή … κλπ. Σε περίπτωση εμπορικής εκμετάλευσης από τρίτους, χρειάζεται να αναφέρεται το παραπάνω σύστημα διάθεσης. Σε κάθε αντικείμενο ή και σχέδιο, αναφέρονται και οι τρείς τρόποι διάθεσης.

Τα αντικείμενα η κατασκευή και η διαθεσή τους, προτείνονται ως “φορείς” που διαχέουν τη γνώση. Οικειοποίηση του σχεδιασμού και γενικώτερα, των τεχνολογιών με τους οποίους παράγεται η γνώση.
Δημοσιοποίηση του ανοιχτού διαλόγου και της σκέψης γενικώτερα.

ανοιχτή πρόσκληση για την
έκθεση αντικείμενων βιομηχανικού σχεδιασμού,
της ελληνικής γραμματείας βιομηχανικού σχεδιασμού,
στο bartesera, Κολοκοτρώνη 25, Αθήνα, 37°58′39.08″N, 23°43′51.88″E
17 δεκ 2007 - 17 ιαν. 2008

όσες κι όσοι ενδιαφέρεστε περάστε :-) δωρεάν είναι η επίσκεψη [τα ποτά ΆΝ πάρετε, χρεώνονται]
[κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

κάνοντας τέχνες, όπως τις ξέρουμε, συλλαμβάνουμε το πόσο ισχυρά είναι τα εργαλεία των αναπαραστάσεων μας και χάνουμε τις στιγμές της ζωής γύρω.
για να αφουγκραζόμαστε τα ξετυλίγματα της ζωής, στο παρόν, χρειαζόμαστε διαφορετικούς τρόπους σκέψης που να μήν παράγουν ισχύ σ΄όποιον τους κατέχει.

το παρελθόν καραδοκεί σαν αμείλικτο αφεντικό :)

[κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

η σημερινή κατάσταση οπως διαμορφώνεται απο ένα ακαθόριστο πλήθος απο διαπροσωπικές οριζόντιες εκφράσεις στο δίκτυο, μπορούν πράγματι να αναπαρασταθούν ως συλλογικότητες?

Πράγματι? οι ανοιχτές και οριζόντιες σχέσεις, αυτό που αναζητούν στα δίκτυα, είναι να τους δοθούν “αφ’ υψηλού” νέες αναπαραστατικές δομές, με τις οποίες να εκτελούν τις επικονωνίες τους?
Τις οριζόντιες και μάλιστα ανώνυμες σχέσεις στα δίκτυα, δεν νομίζω να μπορούμε να τις αναπαραστήσουμε με ακόμη μία μορφή χριστιανικού τύπου: “κεντρική κυβέρνηση των ψυχών”. Στις οριζόντιες σχέσεις μας αντιπαθούμε να εξαρτιόμαστε από καπελώματα “καθοδηγητών” και επιτρόπων. [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

Σε δυο κόμβους (απ οσα ξέρω μέχρι τώρα) διάφοροι απο διάφορα μέρη της Ελλάδας και απ το εξωτερικό συντονίστηκαν για να προετοιμαστεί η σημερινή δράση.
Ο κόμβος “Ελληνικό Διαδικτυακό Κίνημα Αμαλίας” (δεν έχω βρεί διεύθυνση) και ο κόμβος “Για την Αμαλία” (με αρχική πρωτοβουλία του http://yperoptix.blogspot.com) με διεύθυνση: http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Αρκετοί άλλοι, σήμερα, συμ-φωνούν με προσωπικό υλικό. Πολυσημεία μη εξαρτώμενη. Άνθρωποι συμμετέχοντας στο απροσδιόριστο πλήθος της συμ-φωνίας, αναμεταδίδουν το κοινό αίσθημα και εξαπλώνουν τις σκέψεις για το κοινόχρηστο συμφέρον. Ο καθημερινός τόπος μεταδίδει μια ζεστασιά. Οι παλιές μας ιδεολογίες, παγερές εξαρτήσεις, αρχίζουν να λυώνουν? (Μερικά ισχυρά ΜΜΕ ήδη έχουν αναμεταδώσει αυτό που συμβαίνει.)
Ο Ν. Στεργίου ήταν, που την μέρα των συλληπηρίων στο blog της, πρότεινε για μια δικτυακή δράση τη 1η Ιουνίου.
[κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

1. ο δείμος του πολίτη Says:
Εγώ εύχομαι να μην ταξιδέψουν άλλοι από την αναλγησία ενός συστήματος που σκοτώνει αντί να θεραπεύει.

2. dimos dimitriou Says:
Την απάθεια του συστήματος τη ξέρουμε, με αυτόν τον απαθή τρόπο σκεφτόμαστε σε κάθε βήμα. Μας θανατώνει. Το βλέπουμε γύρω μας. Αυτή τη “γλώσσα” γαλουχηθήκαμε και μιλάει μέσα μας.
Ο,τι ζούμε το βλέπουμε μόνο μέσα απο προσχεδιασμένες ιδέες. Την πράξη μιας στιγμής που ξεπηδά ανυποψίαστα, οσο έντονη και νάναι, δεν την αντέχει η σκέψη μας. Την εντάσουμε σε ιδέες του συστήματος. Τις στιγμές της ζωής δεν τις αντέχουμε να τις ζήσουμε ζωντανές, για να τις ζήσουμε μας θανατώνουμε πρώτα.
Με στόχο νάχουμε μια σκέψη που να μας εξασφαλίζει σιγουριά στα απροσδόκητα, μια σκέψη που τη θωρακίζουμε νάναι πανίσχυρη, η οποία να μας δίνει την ικανότητα να προ-μετράμε τις πράξεις ολωνών μας, και ακόμη και τις πράξεις εμάς των ίδιων, μ’ αυτή ακριβώς την σκέψη, τελικά, καταστέλουμε τη χαρά της ζωής μας. [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

“είμαστε εκεί που δεν σκέφτομαι”
καλό ταξείδι
[κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

εγω είμαι ένα απο τα εργαλεία σας. Το γνωρίζω
εσείς είστε τα δικά μου εργαλεία

Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης βουλιάζεις όλο και βαθύτερα μέσα στη θλίψη “σου”. Οι δυνάμεις εξατμίζονται. Κι οσο οι δυνάμεις εξατμίζονται τόσο βουλιάζεις. Η καλλιέργεια απέλπιδας θλίψης είναι καταστολή πάθους. Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης εγκλωβίζεσαι μέσα στη δική “σου” θλίψη και δεν βγαίνεις. Απουσία πόρτας εξόδου.
Αντι να με χρησιμοποιήσω για να κάνω και να ζήσω άλλη μια αναπαράσταση της θλίψης, προτίμησα να δώ το πως λειτουργουν κάποιες τεχνικές έκφρασης της θλίψης διαδραστικά. Από καποιον προς εμένα, από μενα προς κάποιον, απο 3 προς 4, απο 4 προς 5, απο 5 προς 6, … , από k προς k. Ένα δίκτυο απο πομπούς και αναμεταδότες εκφράσεων θλίψης, λειτουργεί, για να διαδράσει θετικά η “δική μου” αναπαραγωγή. Με κάποια δίκτυα “μπαίνω σε συμφωνία”.
Τη πρακτική του πόσα δίκτυα παίρνουν μέρος στις καθημερινές εκφράσεις, προσπάθησα να ακολουθήσω, για να απαντήσω στο ερώτημα: “με ποιο τρόπο η αναπαραγωγή μιας έκφρασης, γίνεται να εμφανίζει τις δομές με τις οποίες οργανώνεται αυτή η ίδια “μου” η έκφραση? χωρίς να με παρασύρει μαζί της η ίδια η μου η έκφραση? “ Δηλαδή, είναι δυνατόν, αναπαράγοντας μια έκφραση να μπορώ να κυβερνώ και μένα και την έκφραση μου, χωρίς να γίνομαι έρμαιό της?
Γιατί οι εκφράσεις, ακόμα και οι εκφράσεις της θλίψης “μου”, δεν πηγάζουν απο “μένα”, όσο κι αν είμαι “εγώ” ο ίδιος που βουλιάζω μέσα στη θλίψη μου. Εθίσμένος στον εαυτισμό μου λέω: βουλιάζω μεσ΄τις στάχτες μου. [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]

Mετά την ανοιχτή χρήση των δικτύων, και εννοώ κυριολεκτικά ΜΕΤΑ τη χρήση των δικτύων από το κόσμο, συγκεκριμένη χρονολογία, μετά το 1997-98, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ιστορικά. Αντί της προγραμματισμένης αναπαράστασης (εννοώ κόμματα, προγράμματα, ιδεολογίες, διαχείριση οικονομίας, διαχείριση κοινής γνώμης, κατασκευές προσωπικότητας), η διάδραση του συνομιλητή, μας επιφυλάσει πράγματα που ουτε τα φανταζόμαστε. Η απάντηση του συνομιλητή είναι η ισχύς.
Η ισχύς βρίσκεται στην απάντηση που δίνει η “ξανθιά” ( : ένα τυπικό προϊόν της βαριάς βιομηχανίας διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου).
Ο αναγνώστης παύει να παίζει το ρόλο του αναγνώστη, ο θεατής παυει να παίζει το ρόλο του θεατή, ο “συγγραφέας” παύει να παίζει το ρόλο του συγγραφέα, ο διδαγμένος ρόλος της “αυθεντίας” πάυει να παίζει το διδαγμένο ρόλο του, και ο υπάλληλος δεν είναι υπάλληλος στη σκέψη, δεν είναι υπο τις εντολές, απλά “παίζει” το βιοποριστικο ρόλο του υπάλληλου.
Οχι μόνο είναι ρομαντικά αφελες να νομίζουμε οτι προηγούνται οι κατασκευές οραμάτων κανόνων και προσώπων , αλλά την απάντηση του διπλανού, δεν μπορούμε ούτε καν να τη φανταστούμε. Σεβασμός στον άλλον, αντί της παραγωγής της προ-αναπαράστασης του. Τα αναπαραστατικά κλαν, οι βαθμοφόροι και οι σοφοί, οι ιεραρχίες πατριαρχικού τύπου πεθαίνουν.
Οι αχόρταγοι για ισχύ, προσπαθούν να κρατήσουν τη κυριαρχία, με αυτά τα μέσα που ευτελιζονται σε κάθε καθημερινή δικτυοκουβέντα: τις αναπαραστατικές τεχνικές, τους αναπαραστατικούς ρόλους, τις αναπαραστατικές δομές της γραφειοκρατίας.
Τίποτε δεν αναπαριστά το κόσμο. Αντίθετα: είναι οι απλές καθημερινές σχέσεις του κόσμου που παράγουν τις δομές του κόσμου.
Ομως, πράγματι, χρησιμοποιόντας την αναπαραστατική τεχνολογία σκέψης, δεν μπορούμε να βλεπουμε τίποτε άλλο παρα αναπαραστάσεις. Γιατί με τεχνολογίες βλεπουμε, κατανοούμε, ζούμε. Και με τις αναπαραστατικές τεχνολογίες σκέψης, αποτυγχάνουμε σε τούτο ακριβώς: όπως και αν χρησιμοποιήσουμε τις αναπαραστάσεις, δε βλέπουμε γύρω μας και μέσα μας τίποτε άλλο, παρά μόνο αναπαραστάσεις. Χρησιμοποιόντας τις αναπαραστατικές δομές ανατροφοδοτούμε τις αναπαραστατικές δομές. θα δεν μπορούν να κάνουν κριτική στον εαυτό τους. Μα έτσι, μα αλλιώς. Η ίδια η πρακτική δείχνει πως η κριτική έρχεται απο άλλες τεχνολογίες και όχι απο τις αναπαραστακές τεχνολογίες. Οι “αναπαραστικοί” αναγκαστικά ψάχνουν για νέες αναπαραστάσεις σήμερα. Και δόστου να εμπλουτίσουν το ίδιο βιολί: γραφειοκρατία, νεα κόμματα, νέα γραφειοκρατία, σινεμά τραγούδια και φεστιβαλ, νέα εφημερίδα, νέα περιοδικά, νέα glamour, σημαίες, συμβολισμούς και συμβολισμούς και συμβολισμούς. Ο κόσμος έφυγε. Τα σύμβολα και οι αναπαραστάσεις ξεμένουν σαν ερημωμένες γειτονιές. Οι ιεραρχίες και τα αυθεντικά προϊόντα τους είναι μορφές κενές περιεχομένου. Η μεταμοντέρνα νάρκωση έφτασε σε όλο της το μεγαλείο. Και οι “αναπαραστατικοί” όσο χρησιμοποιούν την αναπαράσταση σα μέσο έκφρασης θα αδυνατούν να δουν το προφανές: οτι επιμένουνε στη αλαζονεία της αναπαραστατικής εξουσιας.
Αλλαγή, μετά τη χρήση των δικτύων απο τον ανώνυμο, σημαινει αλλαγή τεχνολογίας παραγωγης σκέψης. Που δεν προϋπάρχει.

—————————————
ΔΕΣΜΟΙ

- το παραπάνω κείμενο ήταν μια “απάντηση” στο:
” Γραπτός Τύπος και Διαδίκτυο…
Τι προβλέπει ο διευθυντής του Monde. “Οι δημοσιογράφοι χάνουν το μονοπώλιο στη μετάδοση πληροφοριών” “
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/blog-post_7592.html

- το θέμα του της “απάντησης” το αναφέρει ο omadeon στο:
http://www.omadeon.com/writings/kairos1.html

- η “απάντηση” μου αναμεταδόθηκε στα:
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/le-monde.html
http://panaitolio.livepage.gr/blog/132/3277

γεια σου αμαλία και πάλι
γεια και σε όλες και όλους

διάβασαμε το νέο σου ποστ, πως η ελευθεροτυπία θα δημοσιεύσει συνέντευξη σου:)
καλά λές όμως πως το θέμα ΔΕΝ είναι η δημοσιευση στην ελευθεροτυπία, κι εγω δεν βλεπω καμία νίκη παρα άλλη μια γνωστη κίνηση ευκαιριολαγνειας απο πλευράς μμε. Δυστυχώς έτσι καχύποπτα αντιμετωπίζουμε τα μμε.
Το κεντρικό θέμα νομίζω, η μεγάλη χαρά, είναι: η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΦΩΝΗ που δημοσιοποιείται
και
που ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ μας. [κλικ εδώ για να δείτε ολόκληρη τη σελίδα]